Across Europe, millions of people quietly care for a partner, parent, child or friend who can no longer manage alone. According to Eurocarers, these unpaid family carers provide around 80% of all home care on the continent — usually without training, without respite, and without being counted anywhere.

در سراسر اروپا میلیون‌ها نفر بی‌آنکه دیده شوند از همسر، پدر و مادر، فرزند یا دوستی مراقبت می‌کنند که دیگر توان مستقل زندگی‌کردن ندارد. بر پایه برآورد فدراسیون اروپایی Eurocarers، همین افراد حدود ۸۰٪ مراقبت‌های خانگی را بر دوش می‌کشند — معمولاً بدون آموزش، بدون فرصت استراحت و بدون آنکه در هیچ آماری شمرده شوند.

EUROPAIDANTS brought three organisations from three countries together to stop working in isolation. Over the project we compared Belgian, French and Greek carer legislation against the EU work–life balance directive, visited local services in each country, and published a practical guide of nine good practices — three per country, in both rural and urban settings — that other organisations can copy.

پروژه EUROPAIDANTS سه سازمان از سه کشور را کنار هم آورد تا به‌جای کار جداگانه، تجربه‌ها را با هم رد و بدل کنند. در طول پروژه قوانین بلژیک، فرانسه و یونان را با دستورالعمل اروپایی تعادل کار و زندگی سنجیدیم، از خدمات محلی هر کشور بازدید میدانی داشتیم و در پایان راهنمای عملی «بهترین تجربه‌ها» را منتشر کردیم: نُه تجربه کاربردی، سه مورد از هر کشور، در بافت شهری و روستایی.

My role

نقش من در پروژه

• Collecting and analysing data on the situation of carers in the partner countries
• گردآوری و تحلیل داده‌های مربوط به وضعیت مراقبان در کشورهای شریک
• Field visits to support centres, documenting how local services actually work
• بازدید میدانی از مراکز حمایتی و مستندسازی نحوه کار خدمات محلی
• Giving lectures and workshops at project meetings in Namur and Brussels, Belgium
• ارائه سخنرانی و کارگاه در نشست‌های پروژه در نامور و بروکسل بلژیک
• Contributing to the good-practices guide and the project reports
• همکاری در تدوین راهنمای بهترین تجربه‌ها و گزارش‌های پروژه

What I carry from that work into the therapy room is concrete: carer burnout, boundaries inside a family, and the slow way that looking after someone you love can wear down your own health and sense of self.

آنچه از این تجربه با خود به اتاق درمان می‌آورم بسیار ملموس است: فرسودگی مراقب، مرزگذاری در خانواده، و اینکه مراقبت از کسی که دوستش داریم چگونه به‌آرامی سلامت و هویت خودِ فرد را فرسوده می‌کند.

TRUST stands for Trauma, Refugees, Ukraine, Solidarity, Therapy. It is a six-country Erasmus+ partnership, coordinated by a psychiatric hospital in Namur, that uses art therapy to support people carrying the psychological weight of the war in Ukraine — survivors, displaced families, and the professionals working alongside them.

نام TRUST از پنج واژه ساخته شده است: تروما، پناهندگان، اوکراین، همبستگی، درمان. این پروژه یک همکاری اراسموس‌پلاس میان شش کشور است که با هماهنگی یک بیمارستان روان‌پزشکی در نامور، از هنردرمانی برای حمایت از کسانی استفاده می‌کند که بار روانی جنگ اوکراین را بر دوش می‌کشند: بازماندگان، خانواده‌های آواره، و متخصصانی که در کنار آن‌ها کار می‌کنند.

When words fail — and after war they often do — drawing, painting, movement and music give people a way to put an experience outside themselves and look at it. That is the premise the project works from. Alongside direct therapeutic work, the partnership builds training for mental health professionals, educators and artists, and produces open educational resources: an e-book, an online course, and public art events that let Ukrainian participants show their work rather than be spoken about.

وقتی کلمه‌ها کم می‌آورند — و پس از جنگ اغلب کم می‌آورند — نقاشی، رنگ، حرکت و موسیقی راهی می‌شوند تا آدم تجربه‌اش را بیرون از خود بگذارد و به آن نگاه کند. پروژه از همین فرض آغاز می‌کند. در کنار کار درمانی مستقیم، این همکاری آموزش‌هایی برای متخصصان سلامت روان، مربیان و هنرمندان فراهم می‌کند و منابع آموزشی آزاد می‌سازد: کتاب الکترونیک، دوره آنلاین، و رویدادهای هنری عمومی که در آن‌ها شرکت‌کنندگان اوکراینی خودشان آثارشان را نشان می‌دهند — به‌جای آنکه دیگران درباره‌شان حرف بزنند.

One example of how that works in practice: a three-day eco-art therapy workshop by the sea in Greece. Participants built a sense of safety by working with natural materials — sea, stones, sand, flowers — through meditative exercises, creative writing and collective mandalas, and the three days closed with an interactive performance combining video, poetry and movement, which the audience was invited to complete.

یک نمونه از اینکه این کار در عمل چگونه است: کارگاهی سه‌روزه از هنردرمانی طبیعت‌محور در کنار دریا در یونان. شرکت‌کنندگان با کار روی عناصر طبیعی — دریا، سنگ، شن و گل — و از راه تمرین‌های مراقبه‌ای، نوشتن خلاق و ساختن ماندالای گروهی، حس امنیت را در خود ساختند؛ و این سه روز با یک اجرای تعاملی از ویدیو، شعر و حرکت به پایان رسید که تماشاگران هم به تکمیل آن دعوت شدند.

My role

نقش من در پروژه

• Working directly with survivors of the war in Ukraine in art therapy sessions
• کار مستقیم با بازماندگان جنگ اوکراین در جلسات هنردرمانی
• Training in art therapy methods and the project's TRUST exercises
• آموزش‌دیدن در روش‌های هنردرمانی و تمرین‌های TRUST
• Supporting seminars and training days for professionals and family members
• همکاری در سمینارها و روزهای آموزشی برای متخصصان و اعضای خانواده
• Contributing to the project's research and educational materials
• مشارکت در پژوهش و تدوین مواد آموزشی پروژه

Trauma does not stay in the country it happened in. Much of what this work taught me about displacement, silence and the slow work of feeling safe again applies directly to Iranians living far from home.

تروما در مرزهای کشوری که در آن اتفاق افتاده نمی‌ماند. بسیاری از آنچه این کار درباره آوارگی، سکوت، و کار آهسته و طولانیِ دوباره احساس امنیت کردن به من آموخت، مستقیماً به حال ایرانیانی می‌آید که دور از وطن زندگی می‌کنند.

In February 2025 I joined partners from Finland, Spain, Belgium, Croatia and Greece for a learning activity at the University Psychiatric Hospital Vrapče in Zagreb — Croatia's oldest psychiatric institution. The subject was the relationship between mental health professionals and the people they treat, and how to make it less of a hierarchy.

در فوریه ۲۰۲۵ همراه با شرکایی از فنلاند، اسپانیا، بلژیک، کرواسی و یونان در یک دوره یادگیری در بیمارستان روان‌پزشکی دانشگاهی وراپچه در زاگرب — قدیمی‌ترین مرکز روان‌پزشکی کرواسی — شرکت کردم. موضوع، رابطه میان متخصصان سلامت روان و کسانی بود که درمانشان می‌کنند، و اینکه چطور این رابطه کمتر سلسله‌مراتبی شود.

The framework they work from is called the Helm of Recovery. It treats recovery as more than symptom reduction: housing, money, work and a place back in society are counted as clinical concerns, not as someone else's problem to solve afterwards.

چارچوبی که آن‌ها با آن کار می‌کنند «سکّان بهبودی» نام دارد. در این نگاه، بهبودی چیزی بیش از کم‌شدن نشانه‌هاست: مسکن، پول، کار و جای دوباره در جامعه هم بخشی از کار درمان به شمار می‌آیند، نه مسئله‌ای که بعداً کسی دیگر باید حلش کند.

Two examples stayed with me. One clinic noticed that after treatment some of their male patients wanted to start dating — so the clinic helped with social skills, with dressing, with how to talk about a mental health history inside an intimate relationship. In another case, a woman ready to live on her own was supported into a job and a flat, so that independence was something she could actually hold on to.

دو نمونه در ذهنم ماند. در یک کلینیک متوجه شده بودند که بعضی از مراجعان مرد پس از درمان می‌خواهند رابطه عاطفی را شروع کنند — و کلینیک در مهارت‌های اجتماعی، در نحوه لباس‌پوشیدن، و در اینکه چطور درباره سابقه سلامت روان در یک رابطه صمیمی حرف بزنند کنارشان ایستاد. در نمونه‌ای دیگر، زنی که آماده زندگی مستقل بود، تا پیداکردن کار و خانه همراهی شد، تا استقلالش چیزی باشد که واقعاً بتواند نگهش دارد.

The lesson I took home was simpler than the framework: don't label people. Sit with someone as a person, not as a diagnosis.

درسی که با خودم آوردم از خودِ آن چارچوب ساده‌تر بود: به آدم‌ها برچسب نزن. روبه‌روی کسی بنشین به‌عنوان یک انسان، نه به‌عنوان یک تشخیص.

That is not a slogan for me. It is how sessions actually run: the person in front of me has a life, a job or the lack of one, a family, a visa, a language they dream in. Symptoms are part of that picture, never the whole of it.

این برای من شعار نیست؛ همان چیزی است که در جلسه اتفاق می‌افتد: کسی که روبه‌روی من نشسته یک زندگی دارد، شغلی دارد یا ندارد، خانواده‌ای دارد، ویزایی دارد، و به زبانی خواب می‌بیند. نشانه‌ها بخشی از این تصویرند، نه تمام آن.

Most parents who come to therapy about a teenager don't need a lecture on communication. They know the conversation isn't working. What they're missing is a way in — some door into their child's world that doesn't start with a question the child will refuse to answer.

بیشتر والدینی که درباره نوجوانشان به مشاوره می‌آیند به سخنرانی درباره «ارتباط مؤثر» نیاز ندارند. خودشان می‌دانند که گفت‌وگو کار نمی‌کند. آنچه کم دارند یک راه ورود است — دری به دنیای فرزندشان که با پرسشی شروع نشود که بچه از جواب‌دادن به آن طفره برود.

EUF built exactly that: a card game. Parents and children play, and the cards do the asking — so the adult gets to step inside the world of a child or an adolescent instead of standing outside it asking questions. Playing lowers the stakes; nobody is being interrogated, so more gets said. Alongside the game the project produced a digital guide for families and a gallery of real communication stories collected from parents across the three countries.

پروژه EUF دقیقاً همین را ساخت: یک بازی کارتی. والدین و فرزندان بازی می‌کنند و این کارت‌ها هستند که می‌پرسند — و بزرگ‌تر به‌جای آنکه بیرون بایستد و سؤال کند، پا به دنیای کودک یا نوجوان می‌گذارد. بازی فشار را کم می‌کند؛ کسی بازجویی نمی‌شود، پس بیشتر گفته می‌شود. در کنار بازی، این پروژه یک راهنمای دیجیتال برای خانواده‌ها و گنجینه‌ای از روایت‌های واقعی ارتباط میان والدین و فرزندان در سه کشور تولید کرد.

I presented this work at the project's final event in Athens in March 2025. The tools are non-formal by design — meant for families with fewer resources, not only for those who can afford weekly sessions — and the card game is something I still bring into family work.

من این کار را در رویداد پایانی پروژه در آتن، مارس ۲۰۲۵، ارائه کردم. این ابزارها عمداً غیررسمی طراحی شده‌اند — برای خانواده‌هایی که امکانات کمتری دارند، نه فقط کسانی که توان جلسه هفتگی دارند — و بازی کارتی هنوز چیزی است که در کار با خانواده‌ها از آن استفاده می‌کنم.